Rob Bakker Media

Sok op zijn kop

2011-04-05T09:01:00.000-07:00

Nu deed Bert van der Veer inderdaad wat eigenaardig de laatste tijd. Een keer naast zijn nieuwe ontremmende vlam Judith op TV in ochtendjas MET sokken aan. Alsof dat niet erg genoeg is, nog een keer op TV in zijn blote kont met pijp. Dus alles wat je over Bert verder zegt, kan in ieder geval geen afbreuk meer aan hem doen.
Naast het feit dat het klopt wat Fons zegt, prangt toch de vraag: waarom? Heeft Bert iets onaardigs gezegd? Fons doet nooit iets zonder reden en als hij een onaardige column schrijft in plaats van een vriendelijke waarin iemand anders hem toch weer als geniaal aanprijst, dan moet er iets zijn. Maar wat?

Hotel Con Corazon met het hart

2011-02-23T03:09:00.000-08:00

Zo kan het dus ook. Een paar jaar geleden kwamen wat studiegenoten van de faculteit Geschiedenis aan de Universiteit van Utrecht, (waaronder studiecollega Marcel Zuidhof) zeg maar het deeltijdklasje van de oudere jongeren, op het idee om hun managementervaring in ontwikkelingswerk te stoppen. Ze schreven een masterplan voor een op te richten hotel in Nicaragua. Ze bedachten een financiering. Ze plunderden de collega-deeltijdstudenten die aandeelhouder konden worden en het wonder geschiedde: het lukte.
Het eerste jaarverslag met winst is geschreven: op een omzet van nog geen 150.000 dollar werd een winstje geboekt van 15.000 dollar. En belangrijker: er is werkgelegenheid geschept, mensen kregen kansen die ze anders misschien moesten ontberen en kunnen weer andere mensen opleiden en kansen geven.
Ik ben met ex-medestudenten nog steeds een van de trotse aandeelhouders. Dat wil zeggen: in gedachten. We hebben als aandeelhouders geen bezit, geen zeggenschap en o ja, we mogen één keer per jaar een nacht gratis aldaar overnachten. Als er plaats is, wel te verstaan.
Ga eens naar de site en onder de Foundation lees je er meer over. Hulde voor de initiatiefnemers en huidig managementteam: Onno Oostveen, Marcel Zuidhof, Petra de Boer, Bart Terlingen, Jorma Turkenburg.

Stimuleringsfonds voor de Pers ondersteunt internetproject Deltamagazine.nl

2010-03-25T06:30:00.000-07:00

Het bestuur van het Stimuleringsfonds voor de Pers heeft op 15 maart 2010 besloten een subsidie van ten hoogste € 114.000,- in de vorm van een krediet beschikbaar te stellen voor de website www.deltamagazine.nl. Uitgever en hoofdredacteur is Rob Bakker, in het verleden onder andere oprichter van Broadcast Magazine.

Onafhankelijk
Deltamagazine is een verder uit te bouwen journalistiek onafhankelijke website voor het Nederlandse publiek met nieuws, achtergronden en opinie over de inrichting van Nederland, en uitgaande van onze ligging in een delta. De site zal een aantal actuele dossiers gaan kennen waarop de berichtgeving gestoeld is. De algemene doelgroep is de Nederlandse lezer, daarnaast worden er een aantal gerichte (sub) sites ontwikkeld voor schoolgaande jongeren.

Onderzoeksjournalistiek, duiding en analyse
Verder heeft de aanvrager tot doel door middel van dit internetproduct vanuit een vernieuwende redactionele formule de betrokkenheid van de lezer bij geopolitiek te bevorderen. Ook wordt meer diepgang beoogd in de berichtgeving over voor Nederland belangrijke thema’s als water en de hiermee verbonden landschappelijke inrichting, alsmede een actieve verkenning van de mogelijkheden die het internet hierbij biedt. De site zal een aanvulling geven op de berichtgeving in kranten en tijdschriften door onderzoeksjournalistiek naar de wereld van waterbeheer, de politieke discussies daarover en de consequenties daarvan. De nadruk ligt op duiding en analyse. De site wijkt daardoor zowel naar inhoud en strekking zodanig af van andere journalistieke informatieproducten, dat de verscheidenheid van informatie en opinievorming wordt vergroot. Het project levert daarmee een vernieuwende bijdrage aan de journalistieke informatievoorziening via het internet.

Vernieuwend
Het besluit de aanvraag toe te wijzen is gebaseerd op artikel 4 van de Tijdelijke subsidieregeling voor internet-informatieproducten. Dat artikel geeft het Stimuleringsfonds voor de Pers de mogelijkheid subsidie te verlenen aan projecten gericht op de totstandkoming en verspreiding van journalistieke en vernieuwende informatieproducten via het internet.

Aan die subsidieverlening is de gebruikelijke verplichting gekoppeld dat het project moet worden uitgevoerd zoals het is aangevraagd. Dit wordt tussentijds en na afloop van het project getoetst aan de hand van inhoudelijke en financiële rapportages over de voortgang van het project. Verder dient de uitgever na afronding van het project een eindverslag te overleggen voorzien van een accountantsverslag.

Bron: SVDP, Stimuleringsfonds Voor De Pers

Digitale tijdperk: van papier naar prul

2010-03-13T04:09:00.000-08:00

Als ik een papieren vakblad mag adviseren, wil de uitgever weten: hoe gaan we om met het digitale tijdperk? Vervolgens wil de uitgever het nieuws ‘eruit gooien’, dat zetten ze wel op de site. Net als de personeelswisselingen, die vervelende agenda en wat ze noemen ‘servicerubrieken’. Scheelt papier, druk en porti. Achtergronden opinie, dat drukken ze nog op papier. ‘Dat vult elkaar mooi aan’.
Wat overblijft is een gratis site met nieuws en de personeelsadvertenties. Met daarnaast een uitgekleed en onverplichtend blad dat zijn aantrekkelijkheid verliest: de spanning van het nieuws is weg en het ritme is uit het blad: lange verhalen en meningen blijven over. Het blad is niet meer compleet en dus niet noodzakelijk, het belandt op de stapel ‘te lezen’ en de werkster ruimt die stapel op. De site heeft inmiddels niet zo’n exclusieve plaats als de leestafel van de geadresseerde maar concurreert met honderden andere sites. De advertentie-inkomsten worden geschreven in dubbeltjes in plaats van euro’s. Einde blad en ‘de markt’ heeft het tenslotte gedaan.

Scrabblewoord 2009: Worteltekenherstel

2009-11-30T05:51:00.000-08:00

AMSTERDAM - Nu de economieën van de westerse landen weer beginnen aan te trekken, moeten we ons afvragen hoe het vervolg na de eerste maanden van herstel zal zijn. Zal dat herstel echt doorzetten, valt het stil, of dienen we zelfs rekening te houden met een nieuwe terugslag?

En dan de overheid. Die zal jarenlang moeten gaan bezuinigen. Zodra de particuliere sector weer aantrekt, gaat het grote bezuinigen beginnen. De economie zal daarom niet snel weer terugvallen – het patroon van de W, of in het Engels: de ‘double dip’ – maar wel gaan kwakkelen. Dus een ‘wortelteken’-herstel: eerst een V, en dan een aantal jaren van uiterst matige groei.

Jaap van Duijn is onafhankelijk beleggingsdeskundige.

Jeff Zucker, NBC Universal

2009-05-23T07:11:00.000-07:00

"We are trading analogue dollars for digital pennies."

Donald Duck in de Delta

2009-05-07T01:33:00.000-07:00

De Nederlandse watersector is vreemd genoeg een onderschat gebied als het gaat om een loopbaan over het water. Het Nederlands Waterplatform heeft een stuurgroep Human Capital Water, die werkt aan het image van het water als carrière. Naar schatting 90.000 mensen werken aan water en voor 2012 moeten er zo’n 16.000 vacatures ingevuld worden.
Naast geëigende media als een carrièrebeurs, heb ik in de discussiegroep op Linkedin een aantal alternatieven aangedragen, zoals een Waterjaarboek, een Water-DVD, uiteraard een website, en Waterschool Tv.

Duck achter de dijken
Maar ook een campagne in de Donald Duck, met een eigen strip en webverwijzing. Maandelijks bereik je daarmee 1,8 miljoen mensen. Het is namelijk belangrijk dat scholieren al gewezen worden op waterwerk en dus ook hun scholing bijtijds kunnen kiezen. Met de Duck bereik je ook nog eens de ouders, niet onbelangrijk bij een schoolkeuze. Donald voelt zich natuurlijk als een eend in het water, maar vreemd genoeg is zijn avontuur als held van de dijken, bij mijn weten nooit in Nederland verschenen. Carl Barks tekende dit in 1964. Ik fantaseer nu al over het script ‘Donald Duck in de Delta’.

Samenwerking B for Books

2009-04-25T07:07:00.000-07:00

Waar ik bedrijven en organisaties graag warm voor maak is een eigen boek. Alle ideeën, maten en (kleine) oplagen zijn mogelijk. Bij elk budget past een boek. Het is simpel en betaalbaar om ieder jaar een update te maken. Van jubileum tot jaarverslag. Denk ook eens aan een (familie)biografie bij familiebedrijven. Van een premium tot een passend verhaal in een miniboekje bij een merklabel. Het boek creëert zijn eigen distributie, via kanalen waar geen digitale massa’s dringen om het beeldscherm. Dat wil niet zeggen dat een boek prima crossmediaal te gebruiken is.
In samenwerking met B for Books leveren we één adres voor ervaren bedrijfsjournalistiek, redactie, opmaak, productie en distributie - ook naar de boekhandel.

Aleid Wolfsen Trofee

2009-04-21T05:32:00.000-07:00

Verwijderingsbijdrage: Bel de uitgever!

Aart Staartjes

2009-04-07T07:15:00.001-07:00

Stem tegen een doodlopende Sesamstraat.

Aandelenassuradeur Sem van Berkel

2009-03-30T04:59:00.000-07:00

Yesterday = history
Tomorrow = mistery
Today = a gift
...that's why we call it PRESENT

Wie betaalt, die bepaalt

2009-01-16T04:00:00.000-08:00

Journalistiek is kiezen.
Een onderzoek: ‘Bedrijfsjournalisten kunnen de theoretische principes van journalistieke vrijheid niet volledig toepassen in de praktijk. De voornaamste reden hiervoor is de financiële afhankelijkheidsrelatie die de bedrijfsjournalist heeft met de opdrachtgever. Daarnaast blijkt de mogelijkheid om journalistieke vrijheid toe te passen afhankelijk te zijn van functie en ervaring. Tenslotte beïnvloedt hoe de bedrijfsjournalist zichzelf ziet (meer als adviseur of meer als journalist) de wil om journalistiek vrij te zijn.
Dit zijn de belangrijkste conclusies van het afstudeer onderzoek van Lotte Soeterbroek, MA Bedrijfscommunicatie aan de Radboud Universiteit Nijmegen.
De bedrijfsjournalisten die zichzelf meer als journalist zien, vinden het belangrijker om journalistiek vrij te zijn dan de bedrijfsjournalisten die zich meer als communicatieadviseur zien. De laatste groep vindt het belang van de opdrachtgever zwaarder wegen dan de journalistieke waarde van teksten. Spreekbuislogica en zelfcensuur vinden zij dan ook geen bezwaar, in tegenstelling tot de bedrijfsjournalist die zichzelf meer als journalist ziet.’

http://www.logeion.nl/k/82/news/view/52746/2179/Journalistieke-vrijheid-niet-van-toepassing-op-bedrijfsjournalistiek.html

Commentaar:
De journalist maakt de keuze. Als je onafhankelijk wilt zijn en pluriform en honderd procent waarheidsgetrouwe weergave nastreeft, dan moet je bij een medium gaan werken waar deze principes hoog in het vaandel staan. Dat kan ook heel goed een vakblad zijn, ik heb niet anders gedaan. Het handigste is om dan hoofdredacteur, uitgever en directeur/eigenaar te worden.
Als je je journalistieke ambacht tegen betaling aanbiedt aan een bedrijf, dan ben je niet onafhankelijk en is honderd procent waarheidsgetrouwe weergave een onhaalbare vorm van objectiviteit, zo die al bestaat. Journalisten weten ook dat bedrijven beter betalen dan onafhankelijke redacties. Daar kan men moeilijk over doen, maar het is een keuze.
En waar staat u meneer Bakker? Zie de kop boven dit artikel. Als ik mezelf betaal ben ik onafhankelijk. Als de klant betaalt, en de klant en ik kiezen voor elkaar, dan is het de klant die bepaalt.

Druk- of Digi-taal

2008-11-19T06:25:00.000-08:00

De doelgroep bepaalt of er als uitgever gekozen wordt voor print of digitaal. Redacties kunnen wel stellen dat men geen nieuws wil ‘vasthouden’, maar dan is er iets mis met de redactie. Een vakblad maakt zijn eigen nieuws en maakt zich niet afhankelijk van de officieel als ‘nieuws’ verklaarde feiten. Valt er weer eens een topman van de trap, dan is dat duidelijk snel en hard nieuws dat direct digitaal kan. Maar een verhaal als de goede man nog boven staat en nog niet dreigt te vallen, kan nieuws worden als de informatie tot de val al verwerkt is. Vrij weinig mensen vallen figuurlijk opeens van de trap. Daar zit meestal een aanloop in, al is het maar door degene die de laatste duw moet geven. Een wat sensationeel voorbeeld, maar de praktijk leert dat het meeste nieuws al enige tijd oud is. Niet te voorspellen maar wel in een journalistiek eerder stadium aan te duiden. Een voorbeeld uit mijn vroegere leven: de fusie tussen John de Mol en Joop van den Ende was al negen maanden in bespreking voordat het naar de pers lekte. Nou ja, lekte, een hardnekkig journalist was maanden aan het bellen en speuren. Toch nog negen maanden. Nee, dan de kredietcrisis... Die werd al een jaar van tevoren gevreesd en beschreven voordat de pleuris uitbrak. Maar bankzitters zijn trager dan hun vakbladen. Digi-taal had in de informatie van kredietcrisis niets versneld. Even los van de bonussen die digitaal op het laatste moment werden overgeboekt. Natuurlijk is er verschil tussen technische nieuwtjes die per dag verouderen of een achtergrondartikel. Natuurlijk is er verschil tussen vervelende servicerubrieken als agenda’s en personalia en een analyserend artikel. Digtaal heeft zijn functie. Maar een journalist die denkt in print ‘nieuws vast te houden’, kan maar beter niet voor een vakblad werken. Die is te afwachtend in elke taal.

The message is the medium

2008-11-17T08:18:00.000-08:00

‘Van weekritme naar feed, van magazineredactie naar nieuwsredactie.’ Dat is de toekomst van de vakbladen vonden deelnemers aan een NVJ-debat over vakbladen en journalistiek. ‘Uiteindelijk zal alle content online moeten. Nieuws vasthouden? Dat is niet meer van deze tijd.’ Het journaille was het er wel over eens dat print niet zal verdwijnen. ‘Een blad doet het nog altijd beter ‘in bad, in bed en op de wc’.
Waarmee de journalisten de functie van een vakblad als huishoudpapier zwaar onderschatten. Een vakblad in print is namelijk meer dan alleen informatie: het is een clubblad.
Het is een onderschatting te denken dat mensen alleen maar als privépersoon vatbaar zijn voor emoties. Luister maar eens naar de gesprekken over de keuze van een leaseauto. Het is een onderschatting te denken dat dosering, toon en muziek van de informatie er niet toe doen in het werk. Natuurlijk zal er verschil in beleving zijn tussen het stereotype van de computernerd, en de manager die in een mooi vakblad eens rustig wil lezen. Niet in bed, bad of wc, maar gewoon op zijn werk, aan zijn mooi gepolitoerde tafel. En na lezing mee in de tas. Een gedrukt vakblad wordt als persoonlijk ervaren, wordt direct na ontvangst door iedereen tegelijk ervaren en de lezers weten dat. ‘Heb je de nieuwe ... al gelezen?’
Adverteerders betalen nog steeds meer, op voorhand, handje contantje, in print. Clikadvertenties worden per contact in centen betaald. De advertenties worden in print beter bekeken, zijn kwalitatief mooier en lenen zich veel beter voor sfeervolle themareclame.
Typische actiereclames kunnen heel goed via het beeldscherm gecommuniceerd kunnen worden, omdat reageren op een actie ideaal werkt bij clickads. Dus de doelgroep bepaalt het medium, zowel de lezer als de adverteerder. Dus zeker niet redactie of het nieuws. Die moeten zich aanpassen aan de mediumkeuze als het gaat om een goed vakblad.

Vakkenvullen

2008-11-17T04:25:00.000-08:00

Een vakblad is niet alleen een journalistiek product – geen enkel medium overigens – maar de journalistieke misverstanden bij vakbladen hopen zich op. Een enge uitgever uit een vorig leven noemde vakbladen ‘PMC’s’, nooit een goed teken die drie letters samen, maar in dit geval stond het voor Produkt-Markt-Combinaties. Een correcte beschrijving, alhoewel ieder product altijd een eigen markt zoekt. Met een doos PMC’s kan een uitgever heel suffe bladen maken, als men niet bedenkt dat Markten eigenlijk Mensen zijn. (Ook open-deur-marketingtheorie.) Maar zelfs bij een open deur, slaagt een journalist erin te botsen. Wie tegen een journalist zegt dat hij/zij voor de markt schrijft, krijgt een ethisch-allergische reactie van: ‘Ik schrijf niet wat de mensen willen’. Dat zou ik maar wel doen: schrijven over wat de mensen willen lezen. Anders stoppen ze met dat vakblad.

Marktvak
Adverteerders betalen een medium, abonnee-inkomsten zijn bij succesvolle media maximaal 50% van de omzet, bij vakbladen gemiddeld zo’n 30%. Erger: bij een vakblad zijn de lezers ook de adverteerders. Nog erger: adverteerders zijn - als lijdend journalistiek voorwerp - ook vaak onderwerp van de redactie. Daar zijn redactiestatuten voor. Alle gelden komen bij een vakblad uit één markt, dit in tegenstelling tot de consumentenmedia, waar lezers/kijkers andere personen zijn dan de adverteerders.
Als het om vakbladen gaat, ken/zie/hoor ik niemand die nog het verschil maakt tussen een vakblad en een brancheblad. Een vakblad handelt over een vak, een beroep, een ambacht, een kunst. Een vakblad moet alle vakbroeders en –zusters bereiken om commercieel te slagen. En die groep én de redactie moeten interessant zijn voor (derden) toeleverende adverteerders.
Een brancheblad behandelt een keten binnen een markt: van makers (vaklui) tot afnemers en de tussenliggende handelsketen. In een brancheblad adverteert de ene lezer voor de andere lezer. En voor beide soorten bladen gelden als adverteerders de onvermijdelijke juristen, accountants, en meedenkende banken, toen dat nog geen humor was.
Als vakblad moet je een duidelijk omschreven vak van de markt vullen: vakmensen of vakhandel. Ik kon een keer een journalistiek vakblad-over-alles kopen, maar er zat geen goede doelgroep of markt onder: te weinig bereik onder journalisten, geen bereik onder de industrie. Verkopende uitgever verontwaardigd weg: ‘Als je er zo over denkt...!’ Het was toch zo’n interessant blad? Ja, er zijn interessante manieren om geld te verbranden en het maken van geïnspireerde, interessante vakbladen zonder markt is er daar een van.

Me too me too me too
Hetzelfde geldt overigens ook voor de publieksmedia die geen vak vullen. De gratis ochtendbladen Dag en De Pers, naast Spits en Metro, waren en zijn tot mislukking gedoemd door hun diffuse distributie, diffuse doelgroep, dus diffuse markt, dus niet interessant voor adverteerders. Adverteerders maken namelijk mediaplannen, ze tippelen niet als consumenten op de koopjes.
Spits en Metro doen het goed omdat ze hun doelgroep afbakenen met de distributie: openbaar vervoer. Dat zijn de studenten, jongeren, werkenden zonder leaseauto, kortom: aankomende en beginnende carrièremakers die hun leven nog grotendeels aan het inrichten zijn. Aloude marketingwijsheid: waar ruimte is voor één, is ook ruimte voor twee en die tweede noemen we ‘Me too’. Maar Dag en Pers waren niet eens ‘Me too me too’of zelfs ‘Me too me too me too’ –producten, want ze zitten in een ander, niet nader omschreven vak. Pers en Dag kunnen of konden roepen dat ze kwalitatief beter zijn, maar een medium is niet alleen een journalistiek product. Een medium is een vakkenvuller.